Tijdens en na bezoeken aan met name Rusland, ben ik me gaan verdiepen in het schrijven van iconen met tempera. Ik was met name gefascineerd door de sfeer en het kleurgebruik dat tot uitdrukking komt in de transparante schilderwijze. Het werken in gedekte, ingehouden kleuren, soms bijna in één kleur, frappeerde me.
Later verdiepte ik me ook in de Byzantijnse iconen traditie. Daarbij is de grondkleur dekkend, dus minder transparant. De Griekse kleuren zijn helder en stralend en steken met duidelijk lichteffecten behoorlijk tegen elkaar af. De lichtval wordt gesuggereerd door steeds lichtere nuances van de grondkleur op elkaar te stapelen. Grieken zijn kleurenmengers, Russen zijn tekenaars. Er is geen vertekening, naar de natuur afbeelden lijkt het motto geweest te zijn. De Griekse stijl is meer naturalistisch.
Het schrijven van iconen is een passie, zeker na oriëntatie en verdieping en het volgen van symposia en cursussen bij erkende Oost-Europese en Byzantijnse iconografen. Zo deed ik steeds meer kennis op. Wezenlijk zijn voor mij de verkenning van de relatie tussen binnen en buiten, werkelijkheid en beeld, origineel en replica en het effect van het fragment op het geheel.

