Geïnspireerd door de mensen van Pompeii toont Thei van Eck een serie beelden die balanceren tussen overlevenden en afdrukken van een verstild moment. Omhuld door beton staan zij gevangen in de tijd, terwijl hun ogen zichtbaar blijven. In die blik schuilt hun menselijkheid: een stille aanwezigheid die de toeschouwer uitnodigt om niet alleen te kijken, maar ook stil te worden. Het beton verhult het lichaam, maar niet wat het menselijk maakt. Misschien is het juist in de ogen dat de mens, ondanks de tijd, bewaard blijft.
Inspiriert von den Menschen aus Pompeji zeigt Thei van Eck eine Serie von Skulpturen, die zwischen Überlebenden und Abdrücken eines erstarrten Moments balancieren. Vom Beton umhüllt stehen sie in der Zeit gefangen, während ihre Augen sichtbar bleiben. In diesem Blick liegt ihre Menschlichkeit: eine stille Präsenz, die den Betrachter einlädt, nicht nur zu schauen, sondern auch still zu werden. Der Beton verbirgt den Körper, nicht jedoch das, was den Menschen ausmacht. Vielleicht ist es gerade in den Augen, dass der Mensch trotz der Zeit bewahrt bleibt.
